شوره گز مشخصات : از انواع درخت گز است . نام محلى آن در جنوب خراسان و كرمان گز شاهى ، شوره‌گز و در بلوچستان باهوگزا مىباشد . در كتب طب سنتى اتِلْ و اتْلْ نام برده مىشود . درختى است كبود رنگ صاف به بلندى حدود 10 متر ، برگهاى آن ريز داراى غلاف و انتهاى آن نوكدار مىباشد . اين درخت در مصر ، عراق ، عربستان ، ايران ، افغانستان و پاكستان انتشار دارد . در ايران در مناطق خشك و گرمسير جنوب و برازجان ، دالكى ، بوشهر تا جاسك ، بمپور ، سيستان ، بم و طبس مىرويد . تركيبات شيميايى : در گالهاى درخت گز شاهى مقدار فراوانى در حدود 43 - 36 درصد تانن وجود دارد و در پوست آن حدود 10 درصد و در چوب آن حدود 1 درصد تانن يافت مىشود . خواص - كاربرد : گالهاى آن قرمز و خيلى قابض ، پوست آن تلخ و قابض است . در هندوستان آن را پس از خشك كردن به‌صورت گرد در مىآورند و مخلوط با روغن و كامالا براى ازدياد نيروى جنسى و تحريكات جنسى به كار مىبرند . گال درخت را نيز با نام گز شاهى و اتل مىنامند . جويدن گالها يا مزمزه با آب دم‌كرده آن براى تقويت لثه و دندان‌ها نافع است . خوردن 30 گرم از دم كرد يا خيسانده آن در آب گرم با شكر براى يرقان و ترشحات رحم مفيد است . « 1 »

--> ( 1 ) - معارف گياهى ، ج 4 ، ص 35 .